Powierzchnia wody, drzewa politurowanego, tafli szklanej, uczynionej nieprzezroczystą z jednej strony, a lepiej blachy metalicznej, dobrze wygładzonej, czy innego ciała o gładkiej powierzchni, odbijającej promienie, stanowi tzw. zwierciadło.

Ponieważ oko nasze, jak mówiliśmy, widzi przedmioty tam, skąd bezpośrednio dochodzą promienie światła, przeto, gdy do oka wpadają promienie odbite od zwierciadła, wydaje się nam, że przedmiot, wysyłający to promienie, znajduje się w zwierciadle. Oko bowiem nie widzi całej drogi promieni od ich źródła ku zwierciadłu, a następnie od niego, lecz odczuwa tylko kierunek w jakim promienie do oka wpadają; wydaje mu się przeto, że przedmiot, wysyłający te promienie, znajduje się w tym kierunku.

Tak samo zupełnie, gdy słyszymy echo naszego głosu, dochodzące nas z lasu, wydaje się nam, że źródło tego głosu tkwi w lesie.

Obraz więc, jaki widzimy w zwierciadle, jest tym dla oka, czym echo dla ucha. Odróżniamy zwierciadła płaskie i zwierciadła krzywe.