Gdybyśmy sobie wyobrazili przed zwierciadłem wklęsłem w dostatecznej odległości (poza środkiem jego kulistości), jakiś świecący lub oświetlony przedmiot A B, to wszystkie promienie, wychodzące z jego wierzchołka A, po odbiciu się, przetną się pod osią zwierciadła, w punkcie a, pomiędzy ogniskiem, a środkiem kuli (K), promienie zaś, idące od punktu B, spotykają się po odbiciu nad osią w punkcie b; promienie, idące od punktów, pomiędzy A i odbiwszy się, przetną w odpowiednich punktach pomiędzy a i b w odwrotnym porządku, tak, zew miejscu a b przed zwierciadłem powstanie obraz przedmiotu A B, lecz odwrócony i zmniejszony, rzeczywisty (gdyż utworzony z promieni istotnych, nie domniemanych), który możemy uchwycić na papierze czy desce, w tym miejscu umieszczonej.

Przedmiot, znajdujący się w miejscu ab, da obraz w AB, a więc również rzeczywisty, odwrócony i przed zwierciadłem, lecz powiększony. Tylko przedmiot umieszczony bardzo blisko zwierciadła wklęsłego (między nim a jego ogniskiem), da obraz domniemany, prosty, lecz powiększony (zwierciadła wklęsłe, używane do golenia się). Przedmiot, umieszczony w środku kulistości zwierciadła nie daje obrazu (obraz pada na przedmiot).

Zwierciadło wypukłe zachowuje się odwrotnie, niż wklęsłe; daje ono obraz domniemany, prosty (nie odwrócony) i zmniejszony (porównaj obrazy w łyżce od strony wklęsłej i wypukłej, w szklanych kulach ogrodowych itp.).